çalma : “Çalmaq1”dan f.is. Kamançada çalma.
çalma 2: “Çalmaq2”dan f.is.
çalma 3: is.
1. Başa sarınan sarıq. Hind kişilərinin başında çalma vardı. ◊ Çalma çalmaq (vurmaq) – başına çalma sarımaq. Çalmanı başa çaldı; Göz üstən qaşa çaldı. Mən namərdə neylədim; Ömrümü daşa çaldı. (Bayatı). [Nazlı:] Çalma vurub kürd qızına oxşayım? Ə.Məmmədxanlı.
2. Başa örtülüb boynun dalında düyünlənən kiçik kəlağayı, ləçək, yaylıq və