çovğun : is. Küləkli qar və ya yağış; boran, qasırğa. Çovğuna düşmək. – Bir saat çəkmədi ki, çovğun şiddətləndi, üfüq tutuldu, göy qaraldı, yer ağardı. Mir Cəlal. Yağış yağıb, külək əsib, çovğun qopmuşdu. Ə.Əbülhəsən. // Çovğunlu hava. [Qəhrəman:] Ötən qış çovğunda qəlbi bir ağacdan yıxılıbdır. S.Rəhimov.