ərköyün : sif. Həddindən artıq əzizlənmək, bütün arzu və şıltaqları yerinə yetirilməsi nəticəsində xudbin böyümüş. – Ərköyün uşaq. Ərköyün (z.) böyümüş övlad. – Ananın ərköyün oğlu hambal olar. (Ata. sözü). [Sərvinaz xanım:] Onun tək qalmağına görə mən onu bir az ərköyün (z.) saxlamışam. N.Vəzirov. Beş qardaşın yalnız bir bacısı olduğundan, ata-ana onu ərköyün (z.) böyütmüşdü. A.Şaiq.