atlanmaq : f. Ata minmək. [Mehtər:] Mən bu dəqiqə gəlmişdim Heydərdən soruşam ki, cənabınız bu gün atlanacaqsınızmı? M.F.Axundzadə. Novruz cəld tüfəngini salır çiyninə, cilovu ağacın budağından çəkib, qaçır atlansın. C.Məmmədquluzadə. Sübh atlanıb, günortaya özümü Əhmədqalaya yetirdim. Ə.Haqverdiyev. Vaqif yenə Mirzə Əliməmmədlə atlanıb yola düşdü. Çəmənzəminli.
atlanmaq 2: f.
1. Tullanmaq, sıçramaq, hoppanmaq. Arxdan atlanmaq. Xəndəkdən atlanmaq. – Sənə elə bir meymun havası çalım ki, sıçrayıb dik atlanasan. S.S.Axundov. // Bir şeyin üstündən atlanıb keçmək, aşmaq. Bir ay yarım növbahardan keçəndə; Köysündən atlanır sellərin, dağlar! Aşıq Ələsgər.
2. Döyünmək, çırpınmaq. [Hacı Murad:] Gör ürəyim necə atlanır. S.S.Axundov. Dərs zamanı həmişə [Sabirin] ürəyi atlanırdı. S.Rəhimov.