döyəc : is.
1. Keçmişdə: kəlağayı və ya bezi üzüsığallı daş üstündə ağac çəkiclə döyəcləyib şax və sığallı hala salma işi. Döyəc görməmiş kəlağayı parlamaz. Döyəcdən çıxmış göy bezə qədək deyilir.
2. Döymək, döyəcləmək üçün alət, yaxud çəkic, gürz. // Ağac, həvəng.