günah : is. [fars.]
1. Dini-əxlaqi normaların pozulması, dincə qəbahət sayılan iş (savab əksi). Səni mələk görəli yazmaz oldu eşqi günah; Vəli yazıldı, bu üzdən bəsi savab sana. Füzuli. Əfv olur möminin cümlə günahı; Sənin də könlündən keçər, ağlarsan. M.V.Vidadi. _Günaha batmaq – dincə qəbahət sayılan bir iş görmək. İncitmə Zakiri bundan ziyada; Bir usan, günaha batdığın yetər. Q.Zakir.
2. Cəzalanmalı hərəkət; təqsir. Uşağın günahı yoxdur. – Yazıq Hacı Mirzə Həsən ağa, sənin günahın nə idi, sən nə deyirdin ki? C.Məmmədquluzadə. O yazığın günahı nə, təqsiri nə? Hücum çəkib Vətəninə? B.Vahabzadə. _Günah eləmək (işləmək) – cəzaya layiq bir iş görmək. Səməd nə günah eləsə idi, nədə müqəssir olsa idi, nəticəsi Sürəyyaya toxunacaq idi. Çəmənzəminli. Son zaman Rüstəm kişi oğlunun tora düşməsindən, pis bir günah işləməsindən qorxurdu. M.İbrahimov. Günaha batmaq – bax günah eləmək (işləmək). Ən böyük cinayətdir; Azadlığa qəsd etmək; Bu günaha batma gəl! B.Vahabzadə. Günahından keçmək, günahını bağışlamaq – təqsirindən keçmək, bağışlamaq. [Bəhram:] Mən xəyanət elədim, Sara, keç günahımdan! C.Cabbarlı. Bahadır da anasının günahını bağışlamağı [atasından] xahiş eləmək istədi. M.Hüseyn. Günahını yumaq – təqsirindən keçilmək üçün cəzalanmalı olan hərəkətinin əvəzində yaxşı işlər görmək.
3. məc. Nöqsan, çatışmazlıq. ..Professor binanın günahını indi aydın elədi... B.Bayramov.