tum : is. dan.
1. Toxum. Kələm tumu. Soğan tumu əkmək. – Sonra bir ağacın tumunu, o biri ağacın şitilini salmaq, üçüncüsünü peyvənd etmək zəruridir. S.Rəhimov. // Günəbaxan toxumu. Tum çırtlamaq. – Onbaşı iki stəkan tum alıb qızlara payladı. M.S.Ordubadi.
2. məc. Nəsil, soy, döl. ◊ Tumunuz kəsilsin – bax toxumunuz kəsilsin (“toxum”da).