ziba : sif. [fars.] klas.
1. Bəzəkli, zinətli, yaraşıqlı, qəşəng. Ziba nimtənəli, tikmə köynəkli; Gözləri qəmzəli, qallı sənəm, gəl! Xəstə Qasım.
2. Gözəl, göyçək. Surəti ziba sənəmlər yox demən bütxanədə; Var çox, əmma sənə bənzər büti-xunxar yox. Füzuli. Anın üçün uymaz qeyriyə könlüm; Bir əcəb zibadır mənim sevdiyim. M.P.Vaqif. Könlümdə o ziba sənəmin şövqi-vüsalı; Etmişdi pərişan saçıtək fikrü xəyalı. A.Səhhət.