çaşqın : sif. Çaşıb qalmış, nə edəcəyini bilməyən, özünü itirmiş. Çaşqın adam. – Anam çaşqın (z.) bir hal ilə dedi.. S.S.Axundov. Odunçuoğlu çaşqın bir halda dayanıb durdu. Ə.Məmmədxanlı. // Heyrət içində qalmış. çaşqın-çaşqın zərf Çaşmış halda, özünü itirmiş halda, heyrət içərisində.