öyünmək : f.
1. Özünü öymək, özünü tərifləmək; lovğalanmaq. // Fəxr etmək. Öyünməsin kimsə gözələm deyib; Bir ayrı tövr olur halı gözəlin. M.P.Vaqif. [Şərəfnisə xanım:] Heç vaxt sən Parijə gedə bilməzsən. Ha vaxt getsən, öyün! M.F.Axundzadə.
2. Arxalanmaq, bel bağlamaq, özünə arxa saymaq. Öz övladlarına öyünmək. – Qovğa günü öyündüyüm nər dəlilər yerindəmi? “Koroğlu”.