məmnun : sif. [ər.]
1. Razı olan, razı, xoşnud. Neyləmişsən Molla Səfi, Bəybaba; Məmnundu, əzizim, bu qədər səndən. Q.Zakir. [Kor Seyid] Məsmənin bu təşəbbüsündən məmnun deyilmiş. S.Hüseyn. // Zərf mənasında. Razı, xoşhal; sevincək. Məmnun qayıtmaq. _ Məmnun etmək – sevindirmək, şad eləmək, razı salmaq, razı etmək. [Xanımın] gülər üzü studenti çox məmnun etdi. Çəmənzəminli. Məmnun qalmaq – razı qalmaq, xoşhal olmaq. Səyahətçilər müəssisə müdirinin verdiyi ziyafətdən məmnun qaldılar. M.S.Ordubadi. Sənin məmnun olduğun gün; Ruhum məndən məmnun qalır. Ə.Cavad. Məmnun olmaq – razı düşmək, xoşhal olmaq, sevinmək, şad olmaq. [Şeyda:] Ah, bilsəniz bu xəbərdən nə qədər məmnun oldum. H.Cavid.