rövşən : sif. [fars.] klas. İşıqlı, parlaq, aydın. Səninlə rövşən idi qəlbim, ey gözüm nuri! X.Natəvan. Ey çocuq ruhu qədər şən Göy göl; Köksü almas kimi rövşən Göy göl! M.Müşfiq. _Rövşən etmək (qılmaq) klas. – işıqlandırmaq. Bir gecə ol şəmlə çeşmin sarayın rövşən et. Qövsi. Sinəsi büllur kimi; Ətrafı rövşən elədi. Aşıq Ələsgər. İştə bulud parçaları ayrıldı; Ay parladı, dünyanı rövşən qıldı. A.Səhhət. Rövşən olmaq – işıqlanmaq, aydın olmaq. Soyuq küləklər əsən bir yerdə, bir məkanda; İki yüz şam alışdır, yenə də rövşən olmaz. Şəhriyar.